Art Basel 2014 - Maiden Voyage

Ik was maagd, tot voor kort....- ja, een.....'Art Basel Maagd'. Daar is vorige week verandering ingekomen. Ik mocht mee met een vriendin/vakgenoot naar de opening van Art Basel- de grootste en belangrijkste kunstbeurs of ' the world's premier modern and contemporary art show', zoals ze zelf zeggen. Art Basel heeft ook hetzelfde concept in Miami en Hongkong, inmiddels. Maar wij waren dus 'gewoon' in Basel. Ik was nieuw dus ik liet me graag (ver)leiden en verbazen.

Ik heb de meest fantastische kunstwerken gezien van een supermooie Willem de Kooning, een onweerstaanbaar grote Xu Zhen, een verleidelijke Eric Fischl, tot een vrolijke, maar 'wie wil dat nou kopen' Jeff Koons, een fijne Paulina Olowska, een lekkere grote Giuseppe Penone en een wulpse Tony Cragg...heerlijk! Het gaf me een ouderwets snoepwinkel-gevoel: zo van 10 gulden in je zak en alles is te koop...
En ja, sommige mensen hebben het geld en besteden dat dan ook aan kunst...gelukkig....Ik heb zelf ook even lekker gefantaseerd welke ik allemaal zou willen hebben...

Hirst #14 Rooms, Art Basel 2014

14 rooms (een van de satellietbeurzen) bewijst maar weer eens dat performances weer helemaal in zijn..., maar dan nu zonder het oubollige jaren '70 schaamhaar, joepie! Via een brede hal kon je toegang krijgen tot 14 kamers/ zaaltjes waar je steeds opnieuw werd verrast. De indeling van de tentoonstelling riep bij mij spanning op ...die van een boudoir- een plek waar speciaal iets voor mij is gemaakt/ zat te wachten. Eerst nog verborgen, maar tegelijkertijd klaar om uitgepakt te worden ...en dat 14 keer.
Soms was er een performance van een persoon of personen, soms was de bezoeker (dus ikzelf) de performer door de dwingende vorm van het kunstwerk. Sta je een half uur in de rij voor een deur - mag je er eindelijk in- en loop je over het zachte Perzische tapijt naar een lijst met daarin een spiegeltje waar je met jezelf wordt geconfronteerd. Ik keek....dat was schrikken. En toen ik eruit wilde moest ik bonzen op de deur. De deurknop was verwijderd aan de binnenkant!
Of ik stap een kamer binnen waar mensen mij als een grote marcherende mixer door de kamer voortdansen/ duwen zonder me aan te raken (Allora en Calzadilla, Revolving Door). Groepsdruk, dwang en de macht van het collectief even aan den lijve ondervonden. Niet fijn. Wel indrukwekkend. Of Hirst die me liet inzien dat de begrippen hetzelfde, identiek en synchroon niet dezelfde betekenissen hebben met zijn installatie met een eeneiige tweeling. In mijn hoofd word ik een filosoof! Kunst is mooi, schuurt en verrijkt- voel ik weer eens.

Uiteraard heb ik me ook vergaapt aan de stad, de ontzettend rijke mensen, mooie schoenen en tasjes, botox, genoten van het lekkere eten en me draaierig gedanst. Ik had een lekker Follow the white rabbit-gevoel een paar dagen. Hieronder een beeldverslag... en voor meer kijkjes in de keuken: kijk eens hier of hier.

Hé Art Basel, ik ben maagd af, maar mag ik nog een keer alsjeblieft- dan met een beetje meer ervaring- maar wel wat minder onbevangen? Al was het maar om me weer even een paar seconde Bond Girl te voelen...

Even Bondgirl bij Patrik Fredrikson and Ian Stallard / Swarovski 

Over de blote billen lopen bij satellietbeurs Liste

Audi TT ontwerper Konstantin Grcic maakte deze 'superufo', voor de Audi stand op Art Basel Miami Design

:-)- geen kunst maar gewoon de wc...

Satellietbeurs Unlimited met o.a. Xu Zhen (links)

Lekker typisch Art Basel: de hulk van Koons in , beveiliger kijkt naar mooie dame.. 

Ik doe een freestyle performance in de rode kapel van Rodney McMillian op Unlimited 

Vrouw aan het werk, man heeft zich ingenesteld...hard werken hoor, die galeristen...op Art Basel Miami Design

Pffff....daar word je moe van...Art Basel!

Slapen in kunst

We rijden door de desolate Zeeuwse velden met omgeploegde klei- hier en daar wappert de vlag met de leeuw: ik worstel en ontzwem.

Aan het einde van zo'n veld staat het huis van André Smits. Achter een rijtje bomen. 

André himself is er niet. We hebben een sleutel. Hij is op zijn never ending roadtrip om kunstenaars te fotograferen. Dat project heeft hem nu naar China gevoerd en wij mogen slapen in zijn huis, een kunstwerk op zichzelf.

Een paar jaar geleden zei hij zijn baan op en fotografeert kunstenaars en galleristen en andere mensen die met of voor kunstenaars werken. Een ander leven: met een missie, misschien veel eenvoudiger maar niet gehinderd door verplichtingen. Op de muren van zijn huis zijn hun namen te vinden. Via een van hen komt hij weer in contact met anderen. Op de muren, meen ik de connecties te kunnen ontwaren, gekoppeld aan de plekken waar ze verblijven. 

Vorig jaar fotografeerde hij mij ook. Op de rug in mijn kantoor- zoals zo velen voor mij en na mij. Een mooie ontmoeting. Nu slaap ik in die ontmoeting. Met een paar kinderen. Als ze moe maar voldaan in hun bedden liggen, lezen ze de namen voor van de muur- ook die van 6 jaar die net kan lezen. Beetje wennen dat huis, maar misschien wel leuker dan een Center Parkshuisje...

Red Starline Museum #Antwerpen- storytelling die alle zintuigen prikkelt...

 “Via persoonlijke verhalen krijg je een goed beeld van wat deze landverhuizers meegemaakt moeten hebben. Ik vind het ook frappant dat het een steeds terugkerend fenomeen is. Immigratie is iets van alle tijden. Door de eeuwen heen trokken mensen naar alle uithoeken van de wereld – en dat gebeurt nog steeds. Het zou goed zijn mochten ook jonge mensen dit kunnen ontdekken in dit prachtige museum.” zegt een Vlaamse actrice naar aanleiding van haar bezoek aan Het Red Star Line Museum. 

Via een strakke regie wordt de bezoeker meegenomen op reis door de geschiedenis van de miljoenen immigranten die het Europese continent in Antwerpen Noord verlieten in de hoop op een beter bestaan in de Verenigde Staten. Het is sinds 28 september open en echt een bezoek waard (en is ook gemakkelijk te combineren met een bezoek aan het MAS- oh en sla de authentieke buurtkroeg met oud-havenarbeiders, genaamd De Batavier niet over! Of ga uitgebreid tafelen bij Viki Geunes...)

Mooi ruig havengebied

De entree van de eerste zaal neemt je mee op reis langs de taal en foto's van de emigranten die je ooit voortgingen in het gebouw.

 Het gebouw vertelt zelf ook het verhaal van de emigranten en ademt die tijd nog.

Albert Einstein vertrok met het schip Belgenland vanuit Antwerpen voor de oversteek naar de V.S.

 Museumdoorkijkje

De geur van azijn en benzeen- ontsmettingsmiddelen uit die tijd....

Een bonte schakering van overdrachtsmiddelen: van infographics, decors, films tot goed leesbare tekstborden...

Een oproepje aan de bezoekers om evt. hun eigen verhaal toe te voegen aan de tentoonstelling

Watou Art Festival- about ever changing love #Belgium

Last weekend I visited the lovely small village of Watou in the South West of Belgium. They have such a nice art and poetry festival about ever changing love, the Watou Art Festival.... If you get the chance visit them next year with or without your love! Lot's of themes to discuss...
 I posted some pictures to give you an impression.
You can follow them on Facebook or Twitter...
Beware: most of the texts are in Dutch at the festival!

 At the entrance we were warmly welcomed by the volunteers of the festival

 Voulez-vous dansez avec moi- by Klaas Gubbels (and yes we could dance just beside the work!)

In every booth a poem- just for you- read by the poet

 Just love Bart Moeyaert

 Surprise- On a bench someone left a little note for us...

The text labels were somewhat low...but hey, that didn't spoil the fun :-)

Bye Watou, see you next year?