Van tekenen word je blij! 1 miljoen tekening op 1 dag

Al surfend vond ik dit: Drawing Day: elk jaar in juni (in 2010: 5 juni) gaan mensen over de hele wereld tekenen. Gewoon even geconcentreerd aan het werk, puntje van je tong eruit en achter het papier of de computer. En dan een kopje thee erbij (of de juf die gaat voorlezen terwijl je tekent)
Het leuke ervan is dat iedereen die meedoet, hun ervaringen kan delen via digitale platforms zoals Facebook (met een app om je eigen e-card te maken!), Twitter, Flickr and Doodlewall. Het is dus ook een mooie plek om wereldwijde tekencommunities te ontdekken je te profileren als amateurkunstenaar of krabbelaar.

Door de bril van....Museumblogger vraagt zich af

Wat een mooi plaatje he? Dit staat voor mij symbool voor de worsteling van presenteren. Want zo'n soort plaatje zien we graag: een voyeuristisch kiekje met een lekkere traditionele saus.
Kortom, veel vragen en weinig antwoorden vandaag.
Ik vraag me vaak af: hoe presenteer je? Vertel je je eigen verhaal, of dat van anderen? Blijf je vasthouden aan jouw eigen perspectief of probeer je je in te leven in de ander? Zeker als je over een andere cultuur of tijd vertelt? Wil je dan zo dichtbij mogelijk blijven bij het verhaal van die ander? Een historisch of 'volkenkundig' juist verhaal lijkt een (politiek) correcte keuze, maar is dat wel haalbaar? En wat is dat verhaal dan precies en welke schakeringen laat je omwille van de grote lijnen weg? En wat is een cultuur? En als de Britten het niet eens weten....
Met de opkomst van populair rechts krijgen dit soort vragen zelfs een politieke lading, merk ik terwijl ik dit schrijf.
Binnenkort hebben we tentoonstelling over kimono's in huis. De tentoonstelling komt uit de collectie van een verzamelaar. Die heeft met zijn eigen 'bril op' verzameld en gedocumenteerd. Daarmee heb je een verzameling objecten die elk hun eigen verhaal maar samen ook weer een bepaald verhaal vertellen. Dan is er toch niets mis mee om dat verhaal te volgen, niet?