Teksten voor bezoekers (deel 1)

Dit mooie afscheursysteem zag ik in Wenen! Museumtext to go! Wow!

Super interactief en low budget: laat jouw publiek direct reageren met geeltjes. Volgens mij winnaar in de categorie: goed idee maar de uitwerking kan beter.

Deze dierentuin bedacht een leuk openklap systeem, alleen een beetje jammer dat het niveau van de teksten de meeste kinderen veel te moeilijk is, waardoor het blift bij het hard open en dicht doen van de luikjes. 'Help: carnivoor, mama, wat is dat?'

Het lijkt of mijn camera kuren had maar iemand had in dit museum bedacht zwarte tekst op een doorzichtige achtergrond te drukken. En dan handig de tekst net even van de muur te bevestigen zodat je het schaduweffect kreeg waardoor de teksten onleesbaar werden.

Ik verzamel van alles. En dat is niet zo gek want ik ben een echt museummens. Die hebben de meest bijzondere verzamelingen, heb ik gemerkt. Ik verzamel museumcartoons (daarover later meer)...maar ik spaar ook museum- of publieksteksten. Heel goede, maar ook superslechte teksten fotografeer ik snel en bewaar ik in het mapje teksten. Ook ben ik dol op onduidelijke logo's en aanwijzingen. Ik wil er een paar met jullie delen. Misschien moet ik een Flickrgroep beginnen met dit onderwerp...of bestaat die al?

Meer Museumlit

Eureka! Ik ben geen boekrecensent maar heb- geloof ik- een nieuw literatuurgenre ontdekt! Museumlit....licht ironische romans of persoonlijke documenten over het werken in het museum. Ik schreef onlangs al over 'Making the mummies dance' door oud- Metdirecteur Thomas Hoving. Daar kan Voskuil met zijn serie het Bureau nog een puntje aanzuigen! Dan heb ik het nog niet eens over de memoires van Frans Haks over de bouw van het Gronings Museum.

Ik ben nu middenin het boek 'The Hound in the Left-Hand Corner' van Giles Waterfield en dat is ook smullen. De beschrijvingen van directeur, trustees en persvoorlichters zijn wellicht wat dik aangezet maar op een bepaalde manier tegelijkertijd briljant.

Museumlit....meer suggesties anyone?

Musea en social media

De MuseumMonitor van TNS NIPO geeft, sinds 2003, elk jaar marktinformatie over het Nederlandse museumpubliek, inclusief gegevens over het internetgebruik. De uitkomsten van 2008 zijn gebaseerd op de antwoorden van 8.988 ondervraagde bezoekers, gemeten in 36 musea, verspreid over Nederland.

De Museummonitor 2008 wijst uit dat nieuwe toepassingen, zoals web 2.0, er voor kunnen zorgen dat verschillende mensen – met of zonder een brede interesse in kunst en cultuur – eerder in aanraking komen met het museum en dat het fysieke museumbezoek hierdoor wordt bevorderd. Sinds 2003 is het belang van internet als aanleiding voor het museumbezoek toegenomen; in 2008 haalt driekwart van het museumpubliek wel eens informatie over musea van het internet. Museumbezoekers in de leeftijd van 27 tot en met 50 jaar zoeken het vaakst informatie over museum aanbod op het internet (85%). Net als voorgaande jaren halen bezoekers met kinderen vaker dan het overige publiek informatie over musea van het internet.Virtueel museumbezoek via websites staat ‘echt museumbezoek’ niet in de weg en lijkt dit eerder te bevorderen. Vooral 50-plussers bekijken de museumsites; het is verstandig deze doelgroep in het achterhoofd bij de invulling van de site. Informatie voor jongeren kan beter op andere sites of pagina’s (bijvoorbeeld Hyves) geplaatst worden, waar het beter aansluit op de leefwereld van de jongeren.

Waarom zouden musea zich moeten interesseren voor sociale media? Het antwoord is publieksbereik. In de jaren ’90 ontstond bij musea en erfgoedinstellingen het besef dat er een website moest komen zodat potentieel bezoek je kon vinden op het web via zoekmachines. Het gebruik van het internet verandert op dit moment in een rap tempo. Terwijl het web in het jaar 2000 werd gedomnieerd door de zoekmachines en de computer werd gebruikt als naslagwerk, wordt het vanaf dit moment meer en meer gebruikelijk dat mensen je kunnen vinden via hun persoonlijk sociale netwerken. Vraag een universitaire student naar zijn of haar homepage en het antwoord is waarschijnlijk Facebook en niet Google. ‘Two-thirds of the world’s Internet
population1 visit a social network or blogging site and the sector now accounts for almost 10% of all internet time. The worldwide market reach of social networks and other "member community sites" is growing rapidly, and it seems likely that Facebook and other social networking sites will continue to attract older, more mainstream audiences.’ (Global Faces and Networked Places, A Nielsen report on Social Networking’s, New Global Footprint, maart 2009)

Het is dus aan musea om te beslissen of zij mee willen gaan met deze trend. Het betekent dat musea weloverwogen een keuze moeten maken of zij vroeger of later participeren in deze trend. Het zou goed zijn eens terug te denken aan de tijd dat de keuze voor wel of geen website werd gemaakt. Op welke argumenten was die beslissing gebaseerd? Werd de boot gemist omdat de organisatie te lang twijfelde over het nut? Of werd er geld verspild door te vroeg in te stappen in een ongetest project. Er is nog voldoende tijd om belangrijke beslissingen te nemen, maar de nieuwe ontwikkeling van het web is onomkeerbaar ingezet.

Een klein eigen onderzoekje onder diverse Nederlandse musea leverde op dat veel instellingen bezig zijn zich meer in de digitale wereld te verdiepen maar dat er nog weinig echt gebeurt. 2.0 staat in museumland nog in de kinderschoenen. De grote musea hebben fantastische websites maar maken een Hyves aan waar ze vervolgens niets meer mee doen. Ook de aanwezigheid van 'de grote jongens' op bijvoorbeeld Twitter is nog minimaal. Boijmans heeft welgeteld een tweet geplaatst. Het Van Goghmuseum is in Nederland het meest actief met een kleine veertig tweets. In het buitenland en dan vooral in de Verenigde Staten wordt 2.0 in het museum geïntegreerd. Voorloper Brooklyn Museum in New York is zeer actief: zij hebben een blog, twitteren, hebben een YouTubekanaal en een Facebookpagina maar programmeren ook 2.0 met ‘Click, a crowd curated exhibition’ (http://www.brooklynmuseum.org/exhibitions/click ) en laten hun publiek de collectie van woordlabels (tags) voorzien.

Culturele instellingen actief op twitter http://tinyurl.com/dfcruq en lees aanvullingen

Bron:
http://museumtwo.blogspot.com/2009/04/simple-argument-for-why-museums-and.html
http://blog.nielsen.com/nielsenwire/wp-content/uploads/2009/03/nielsen_globalfaces_mar09.pdf

Op de boekenplank

Ik ben dol op lezen. Ik meen me te herinneren dat ik als 4 jarige enorm gefrusteerd was dat ik de borden op straat en de ondertiteling op tv niet kon lezen. Ik heb mijzelf lezen geleerd voor ik vijf was.
Lezen opent een nieuw venster op de wereld, tenminste als het een goed boek is. Als museumprofessional heb ik ontzettend veel plezier beleefd aan dit boek:
Making the Mummies Dance Thomas Hoving
Inside the Metropolitan Museum of Art

De voormalige directeur van het Metropolitan Museum of Art onthult hoe zijn leven eruit zag in de jaren '60. Daarbij schroomt hij niet zijn keiharde observeringen over zijn collega's, de trustees en de rijke verzamelaars maar ook over zichzelf met de lezer te delen.

Lezen dat boek!

Ranking the...museumtoiletten ;-)

Diverse musea krijgen tegenwoordig bezoek van 'narb-ers'. Een nieuw soort museumbezoekers, zul je denken? Het zijn in ieder geval mensen met een mening én mensen in bezit van mobiel internet. Op de site http://narb.me/ (nog beta versie) kun je commentaar geven en (kunst)tentoonstellingen een beoordeling geven. Ranking the arts exhibition dus. Nu nog alleen voor mensen met een IPhone en diegene die mobiel internet hebben, een bescheiden groepje-dat wel snel groter wordt natuurlijk. Best goed idee, maar een vriend vroeg mij vanavond: 'is dat groepje wel representatief voor de meeste museumbezoekers?' Ik zei: 'Nee misschien niet: de narbleeftijd (ik schat de meeste narb-ers tussen de 20 en 40 jaar) is jonger dan de gemiddelde museumbezoeker'. Dat neemt niet weg dat het best een goed idee is, narb me. In de museumwereld wordt er volgens mij wat gemengd op gereageerd. De 1.0 mensen moeten- nog steeds- wennen aan het idee dat mensen een mening over je hebben die niet altijd onverdeeld positief is. Mijn idee is: hoe meer meningen hoe meer uitgebalanceerd de mening is die over je wordt geventileerd. En ja: vroeger gebeurde dat alleen in de kroeg, per telefoon of bij de bushalte en nu gebeurt dat- voor iedereen leesbaar- op internet. Wie weet kun je er soms ook nog iets van leren...

Ranking is wel in de mode. BNN Today laat luisteraars het nieuws ranken. Tegenwoordig kun je zelfs wc's ranken! Misschien een idee om ook museumtoiletten te ranken? Ga naar http://www.sitorsquat.com/sitorsquat/home en geef jouw mening, compleet met IPhone/ Blackberry applet. En een handig kaartje zodat je schone toiletten bij jou in de buurt kunt vinden. Maar in Nederland kunnen er nog wel wat meer aangemeld worden, wel handig...vooral als je nodig moet.

Hieronder de beste toiletscene ooit....maar zal wel laag eindigen op de ranking...die toilet......

Door de bril van....Museumblogger vraagt zich af

Wat een mooi plaatje he? Dit staat voor mij symbool voor de worsteling van presenteren. Want zo'n soort plaatje zien we graag: een voyeuristisch kiekje met een lekkere traditionele saus.
Kortom, veel vragen en weinig antwoorden vandaag.
Ik vraag me vaak af: hoe presenteer je? Vertel je je eigen verhaal, of dat van anderen? Blijf je vasthouden aan jouw eigen perspectief of probeer je je in te leven in de ander? Zeker als je over een andere cultuur of tijd vertelt? Wil je dan zo dichtbij mogelijk blijven bij het verhaal van die ander? Een historisch of 'volkenkundig' juist verhaal lijkt een (politiek) correcte keuze, maar is dat wel haalbaar? En wat is dat verhaal dan precies en welke schakeringen laat je omwille van de grote lijnen weg? En wat is een cultuur? En als de Britten het niet eens weten....
Met de opkomst van populair rechts krijgen dit soort vragen zelfs een politieke lading, merk ik terwijl ik dit schrijf.
Binnenkort hebben we tentoonstelling over kimono's in huis. De tentoonstelling komt uit de collectie van een verzamelaar. Die heeft met zijn eigen 'bril op' verzameld en gedocumenteerd. Daarmee heb je een verzameling objecten die elk hun eigen verhaal maar samen ook weer een bepaald verhaal vertellen. Dan is er toch niets mis mee om dat verhaal te volgen, niet?

Wow dit is de toekomst en I like it :-)
Als je dit om je nek houdt hoef je nooit meer te zoeken naar horloge, telefoon en misschien ook niet meer naar je sleutels: jaaaaaaaaaaa!!!!!