Van tekenen word je blij! 1 miljoen tekening op 1 dag

Al surfend vond ik dit: Drawing Day: elk jaar in juni (in 2010: 5 juni) gaan mensen over de hele wereld tekenen. Gewoon even geconcentreerd aan het werk, puntje van je tong eruit en achter het papier of de computer. En dan een kopje thee erbij (of de juf die gaat voorlezen terwijl je tekent)
Het leuke ervan is dat iedereen die meedoet, hun ervaringen kan delen via digitale platforms zoals Facebook (met een app om je eigen e-card te maken!), Twitter, Flickr and Doodlewall. Het is dus ook een mooie plek om wereldwijde tekencommunities te ontdekken je te profileren als amateurkunstenaar of krabbelaar.

Flamboyante museumdirecteur overleden

Thomas Hoving (1931-2009), de meest flamboyante museumdirecteur ever- is overleden. Hij werd op 36jarige leeftijd directeur (1967 to 1977) van het Metropolitan Museum of Art in New York. Dit werd pas bekend gemaakt enige tijd na zijn overlijden.
Ik heb met veel smaak zijn boek ' Making the Mummies dance' gelezen over zijn begintijd als directeur. Rock and Roll!
Hij werd een van de drie grote showdirectors van kunstinstellingen geboren in de jaren '30: de andere twee waren Alfred Barr, de eerste directeur van het Museum voor Modern Art in New York, die uit het niets een van de mooiste musea van moderne kunst opzette, en Pontus Hulten, de directeur die het Centre Pompidou in Parijs oprichtte.
Hij zorgde voor de modernisering van musea van ingeslapen bedoeningen tot culturele hotspots: met grote blockbusters die veel publiek op de been brachten, reclamebanners op de gevel en een goedlopende museumshop zodat er meer geld kon worden geïnvesteerd in uitbreiding van de collectie of mooie tentoonstellingen.
"Great art should be shown with great excitement", zei hij. Thomas Hoving werd 78 jaar.

Als Disney de baas zou zijn van uw museum....

Fred Lee was senior vice-president van het Florida Hospital én werkte bij Disney University. Hij was medeontwerper van Disney's 3 daagse seminar voor de gezondheidszorg 'Disney's approach to quality service' en een nieuw seminar 'Customer Loyalty'. Met zijn ervaring in het ziekenhuis en vergelijkingen tussen Disney en ziekenhuis schreef hij zijn bestseller 'If Disney ran your hospital: 9½ things you would do differently'. Ik zou zoiets ook wel in museumland willen zien. Er wordt vaak spottend gesproken over de 'entertainmentsfeer' in musea, want het mag vooral niet te leuk worden. Ik vind dat er op het gebied van klantvriendelijkheid of 'hostmanship' (om met een ' 2009 woord' te spreken) nog veel geleerd zou kunnen worden. Goede voornemens voor 2010.....nu maar eerst eens dit boek bestellen en lezen.....

PS Wie heeft het lijstje al gespot met de 10 mooiste tentoonstellingen/presentaties van 2010?

'Weg met de tekstbordjes', een museum van plezier.

'Het Nieuwe Publiek'

'Weg met de tekstbordjes, vier visies op het ideale museum' was afgelopen september een artikel in NRC over de nieuwe koers die wordt gevolgd door vier museumdirecteuren.
Ik heb het al een paar keer gelezen om het wat beter om te laten inwerken. Zo zegt Wim Pijbes:'Het museum is in beginsel een educatief instituut.' Prachtig toch als alle museummedewerkers daar van doordrongen zouden zijn? Ik proef toch nog te vaak om me heen dat educatie alleen iets voor kinderen zou zijn, de volwassenen kunnen altijd wel af met een kunstwerk en (vaak slechtgeschreven) bordje ernaast. Edwin Jacobs zegt:'Contact maken met het publiek moet anders dan het tonen van een schilderij met tekst ernaast.' Het museum wordt door de directeuren (ook door Valentijn Byvanck en Meta Knol) gezien als een instituut waar je samen kunt leren en wat je zou kunnen zien als 'een nieuwe school van de visualisatie' (Jacobs).

Wat zou het heerlijk zijn als er meer musea zijn waar meer mensen zich op hun gemak voelen. Dat er een plek is waar je je kunt verdiepen, waar je met je volle verstand en gevoel kunt deelnemen aan kunst, geschiedenis, etc. Want het gaat om het binnen krijgen van een breed publiek én het deelnemen, het laten ontwikkelen van een interesse, het gevoel aanspreken en misschien zelfs het ontwikkelen van een passie. Daarvoor moet je niet de inhoud aanpassen maar je boodschap zenden op het juiste niveau. Maar hoe bereik je dat?- ook daar worstelen de directeuren nog mee. Want een gebrek aan inlevingsvermogen leidt tot isolement. Zo stelt Byvanck dat we museumbezoekers 'een verkeerde manier van kijken hebben opgelegd'. Hun zoektocht naar het op andere manieren zenden van de boodschap die ze over willen brengen is al een goed begin. Ik hoop aleen ten zeerste dat ze bij hun experimenten ook vastleggen wat de bezoekers er nu werkelijk van opsteken.

Maar niet elk museum heeft direct het geld en personele middelen om grote stappen te maken. Om te beginnen kun je eens kijken naar de manier waarop tekstbordjes zijn geschreven: daar pleitte ik al eerder voor in oudere blogposts.
Daarnaast kun je natuurlijk gebruik maken van de mogelijkheden die de digitale wereld ons biedt om bijvoorbeeld je boodschap op meer plekken te laten aankomen, maar ook door je verhaal op een niwue, meer uitnodigende manier te vertellen. Museum Boijmans maakt nu een interactieve installatie die op twee schilderijen wordt geprojecteerd, een interessante manier om op een nieuwe manier naar de schilderijen te kijken. Wim Pijbes opperde al dat als je directer contact wilt maken met je publiek dat je onderwerpen emotioneler moeten worden, 'you have to put a face on it'.

Zo wordt het museum van een plicht een plek van plezier.

Jongeren in Europa- facts

">

Dit filmpje maakte onderdeel uit van een presentatie van de Museumdag van Nederlandse Museumvereniging.

How does using social media benefit museums?

Check this:


En als je meer wilt weten: ga naar Kom je ook? 3 van Mediamatic op donderdag 26 november > een bijeenkomst over participatie, innovatie en nieuwe media in de culturele sector. Hopelijk even inspirerend als nummer 1 die ik ooit bezocht met mijn collega Willemijn.
http://www.mediamatic.net/page/100516/nl

De nieuwe elite- '...dan voel je je net een kip zonder kop'

De aanpak van het Erasmiaans is een goed voorbeeld- volgens mij- hoe je in een overwegend 'witte' omgeving kunt omgaan met instromende kinderen van allochtone afkomst. Waarom vind ik het goed, vraag ik me zelf nu af. Ik vind dat de docenten en de schoolleiding met aandacht en liefde de leerlingen benaderen. Ze durven gewoon ook de dingen die anders zijn te benoemen en te bespreken met kind, ouders en alle broertjes en zusjes die mee komen. Dat ze dan af en toe over de hoofden van de ouders van ' Appie' (Abdelrahim) op de ouderavond heen praten, is niet zo handig, maar de goede man doet wel zijn best.
In de NOVAreportage ' Het Gymnasium, een wit bastion' onlangs over hetzelfde onderwerp werd door een rector van een ander gymnasium gesproken van ' allochtoonse leerlingen' alsof ze een zeldzame reptielensoort zijn. Zo werden ze op dat gymnasium ook behandeld. ' Dit is onze troetelallochtoon', zegt de hoogblonde Haagse jongen over zijn klasgenoot.
Het verschil tussen de traditionele gymnasiumleerlingen en de nieuwe elite is pijnlijk duidelijk als een meisje een krant moet kopen en nog nooit heeft gehoord van de NRC of Volkskrant. Of als een van de geinterviewde meisjes uitlegt: 'eerst zat ik in de klas met Kaapverdische, Surinaamse, Antilliaanse kinderen en nu zit ik met 90% Hollandse kinderen in de klas- dan voel je je net een kip zonder kop'. Een nieuw publiek, een nieuwe elite vraagt een nieuwe aanpak.

Aaf heeft er een mooi stuk over geschreven, waarin ik me ook herken als oud-gymnasiast- ik moest alleen heel diep graven wie Ebru Omar was. Ha ha!